Nie będziemy razem, bo nie ma przyzwolenia na zdradę o świcie i na fałsz przekraczający ludzką miarę. Nie możemy być razem, bo nasz gniew jest dziś bezsilny, gdy zabrano nam tylu niezastąpionych. Nigdy nie będziemy razem, bo pamiętamy - kto siał nienawiść i chciał zebrać jej żniwo.

sobota, 12 lutego 2011

SKAZANY PRZEZ III RP – RZECZ O PUŁKOWNIKU

Gdy, w 1975 r. pułkownik Kukliński został oddelegowany na elitarny kurs dowódczy do Akademii Radzieckich Sił Zbrojnych w Moskwie, tzn. “Woroszyłówki”, pewnego dnia pokazano mu dom, w którym przed aresztowaniem mieszkał Oleg Pieńkowski – oficer GRU, który w latach 60-tych podjął współpracę z Amerykanami. Opiekun z KGB poinformował Kuklińskiego, że Pieńkowski po aresztowaniu, torturach i procesie sądowym został spalony żywcem przez swoich dawnych towarzyszy. Skrępowanego, obnażonego do połowy wsuwali do hutniczego pieca z surówką, robiąc to bardzo powoli i kręcąc przy tym film, pokazywany następnie nowym rocznikom Akademii.
Miało to odstraszyć ewentualnych naśladowców Pieńkowskiego.
Pułkownik Kukliński musiał wiedzieć, że w przypadku zdemaskowania podzieliłby los oficera GRU, a w najlepszym przypadku mógł liczyć na rozstrzelanie w podziemiach Rakowieckiej, czy na moskiewskiej Łubiance. Z tą świadomością żył przez  blisko 10 lat, do czasu ucieczki z Polski w dniu 7 listopada 1981 roku. "Z okien swego gabinetu w Sztabie Generalnym przy ulicy Rakowieckiej widziałem osławione więzienie mokotowskie. Zdawałem sobie sprawę, że gdyby wykryła mnie bezpieka, dostałbym się do tego więzienia i żywy nigdy bym z niego nie wyszedł. Chyba, że przekazaliby mnie KGB do Moskwy, na Łubiankę..." - wspominał Kukliński.
Wiemy, że ucieczka z Polski nastąpiła w momencie, gdy Sowieci posiadali już informacje, że ktoś ze ścisłego kierownictwa Sztabu Generalnego przekazuje ich plany Amerykanom. W książce "Generał Kiszczak mówi prawie wszystko", szef policji politycznej PRL przyznaje, że wiedza na ten temat pochodziła od agenta ulokowanego wysoko w hierarchii Watykanu. Podobnie, Dariusz Jabłoński, twórca filmu „Gry wojenne” pytany - czy prawdą jest, że informacje dotarły do polskich służb ze źródeł w Watykanie – odpowiada twierdząco:
„Tak mówią ludzie z CIA i potwierdzają to polscy generałowie. Przeciek przyszedł z Rzymu. Kukliński miał świadomość, że jego informacjami dzielono się z Watykanem. To było niesamowite – w kraju przez dziesięć lat udało mu się zachować tajemnicę, a przeciek z Watykanu omal nie kosztował go życia.”
Fakt ten potwierdza również sam pułkownik. W książce "Ryszard Kukliński. Życie ściśle tajne" Benjamina Weisera z przedmową Jana Nowaka-Jeziorańskiego, amerykański reportażysta, opierając się na tajnych dokumentach wywiadu oraz na prowadzonych przez wiele lat rozmowach z Kuklińskim i oficerami CIA, ujawnia m.in. kulisy ucieczki pułkownika z Polski w listopadzie 1981 r. Wiadomość, jaką Kukliński przekazał Amerykanom 2 listopada 1981 roku brzmiała: "Dzisiaj [Skalski] powiadomił wąską grupę osób, że władze odebrały wiadomość od informatora z Rzymu, iż CIA dysponuje najnowszą wersją planów dotyczących wprowadzenia stanu wojennego. Zwracam się z pilną prośbą o instrukcje w sprawie ewakuacji z kraju mnie i mojej rodziny. Proszę wziąć pod uwagę, że granice państwowe są już prawdopodobnie dla nas zamknięte".
Dotykamy tu niezwykle ważnej sprawy działalności agentury ulokowanej w polskim Kościele, a w kontekście niniejszego cyklu – kwestii wpływu, jaki na ocenę płk Kuklińskiego w III RP mógł mieć fakt, że agentura ta nigdy nie została do końca ujawniona i rozliczona. Ponieważ nasza dzisiejsza wiedza pozwala stwierdzić, że niektórzy ludzie Kościoła, współpracujący w czasach PRL-u z policją polityczną byli jednocześnie animatorami porozumienia „okrągłego stołu”, a do chwili obecnej układ ten korzysta ze wsparcia wielu hierarchów Kościoła – wolno sądzić, że negatywny stosunek do postaci pułkownika, narzucony esbecką propagandą Jerzego Urbana jest konsekwencją również tej, systemowej aberracji.
Warto na początek wyjaśnić, - w jaki sposób informacje zdobyte przez pułkownika mogły trafić do Watykanu? Gdy w 1978 roku Karol Wojtyła został wybrany na papieża, doradca prezydenta USA prof. Zbigniew Brzeziński przyjechał do Rzymu i w imieniu prezydenta Cartera obiecał papieżowi, że będzie miał dostęp do wszystkich spraw, które mogą go interesować, w tym do spraw dotyczących Polski. Wśród dokumentów, które otrzymywał papież były prawdopodobnie raporty Kuklińskiego. Oczywiście, Ojciec Święty nie mógł wiedzieć, kto jest ich autorem.
Życzeniem pułkownika Kuklińskiego było, by zdobyte przez niego plany wprowadzenia w Polsce stanu wojennego zostały przekazane osobom, których wpływ i autorytet mógł uchronić społeczeństwo polskie przed eskalacją wewnętrznego konfliktu. W ocenie pułkownika, bezpośrednie ostrzeżenie członków „Solidarności” przed stanem wojennym mogło spowodować totalny opór całego społeczeństwa lub zbrojne powstanie, co skończyłoby się przelewem krwi i wejściem do Polski armii sowieckiej. Dlatego w październiku 1981 roku, dokumenty zdobyte przez Kuklińskiego zostały przekazane osobiście przez ówczesnego szefa CIA Williama Caseya, osobie najwyższego zaufania – papieżowi Janowi Pawłowi II. W Polsce dostęp do tych dokumentów miała jedynie wąska grupa osób. Materiał określany mianem "ostatecznej wersji" był najbardziej kompletnym zbiorem planów dotyczących operacji wprowadzenia stanu wojennego, zawierającym ostatnie poprawki wniesione przez Jaruzelskiego. Istniały tylko dwie jego kopie i jedynie kilku oficerów miało do nich dostęp. Kukliński opracowywał oryginalną wersję u siebie i przechowywał w swoim sejfie. Druga kopia leżała w sejfie gen. Puchały. Dotarcie do osoby, która przekazała plany Amerykanom, było tylko kwestią czasu.
Z tego względu – informacja od watykańskiego agenta, była faktycznie wyrokiem na pułkownika Kuklińskiego i w krótkiej perspektywie musiała doprowadzić do zdemaskowania jego roli.
Przed kilkoma miesiącami były oficer amerykańskiego wywiadu John Koehler, autor książki "Chodzi o papieża. Szpiedzy w Watykanie" przypomniał, że peerelowska policja polityczna - zarówno wojskowa, jak cywilna  miała doskonałe źródła w Watykanie. Postawił również tezę, że w zamach na Jana Pawła II zamieszani są także polscy duchowni. Wskazywać na to miały informacje zdobyte przez watykańskiego jezuitę o. Roberta Grahama, który od czasu II wojny światowej zajmował się demaskowaniem szpiegów działających w otoczeniu papieży. Po śmierci o. Grahama w 1997 roku, jego archiwum – na wyraźne życzenie Jana Pawła II zostało złożone w watykańskim Sekretariacie Stanu i utajnione. Niewykluczone, że dokumenty zgromadzone przez jezuitę zawierają również informacje dotyczące działalności agenta w najbliższym otoczeniu papieża. Ja twierdzi Koehler, praca Roberta Grahama musiała być skuteczna, skoro w około dwa lata po zamachu z maja 1981 roku raporty z wewnątrz Watykanu do sowieckich służb przestały płynąć. „Wiele wskazuje więc na to – twierdzi Koehler, -  że papież Jana Paweł II, który wiedział jak działają służby specjalne, doprowadził do zdemontowania kanału informacyjnego. Po prostu pozbył się kretów, czyli szpiegów. I w tym niewątpliwie jest zasługa o. Grahama.”
Jeśli chcemy poznać okoliczności, w jakich agent peerelowsko- sowieckich służb dowiedział się o działalności pułkownika Kuklińskiego, nie sposób pominąć relacji zawartej w liście, jaki do Benedykta XVI i wielu polskich osobistości skierował prezes polonijnego Światowego Kongresu Polaków Katolików. W liście tym czytamy m.in.:
[...] Piątą prawdą związaną z działalnością pułkownika Ryszarda Kuklińskiego jest sprawa agentury komunistycznej w polskim Episkopacie. Pan Pułkownik przekazał Amerykanom pełne plany wprowadzenia w Polsce stanu wojennego wraz z życzeniem by zostały one przekazane jako ostrzeżenie dla władz "Solidarności". Władze USA prośbę pułkownika Ryszarda Kuklińskiego spełniły. Te dokumenty zostały dostarczone Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II w październiku 1981 roku. Przywiózł je osobiście wspomniany ówczesny szef CIA William Casey. Niestety - trafiły do rąk najważniejszego sowieckiego szpiega w Watykanie, uprzednio agenta SB i IW, polskiego księdza działającego w najbliższym otoczeniu Jana Pawła II - i stały się przyczyną zadenuncjowania Sowietom faktu, że istnieje polski oficer mający dostęp do najtajniejszych sowieckich tajemnic wojskowych. Ten agent w sutannie ponosi też odpowiedzialność jako pierwotna przyczyna sprawcza za wymordowanie członków rodziny pułkownika Kuklińskiego. Jak amoralnym był jego czyn pokazuje, że nie było możliwe, by nie miał świadomości, że wydaje polskiego bohatera i naraża go na straszne tortury i śmierć. Sprawa ta pokazuje, jak w soczewce, czym była komunistyczna agentura, jaki był stopień jej zbrodniczości i szkodliwości dla Polski, pokoju i świata. My Polacy żyjący poza granicami ojczyzny mamy nieco inną optykę widzenia wielu spraw. Zdajemy sobie sprawę, że komuniści, gdyby nie mieli pewności, że całkowicie kontrolują Episkopat Polski, nigdy by nie podpisali tzw. układu okrągłego stołu. Sprawa wydania pułkownika Kuklińskiego woła nie tylko ku tronowi Bożej Sprawiedliwości, zgodnie ze słowami Pisma (Świętego: "Krew sprawiedliwych głośno woła do Mnie z ziemi!" - ale też przypomina o konieczności skutecznego przeprowadzenia dzieła oczyszczenia i polskiego Kościoła i Polski z tej agentury.
W sprawie ustalenia tożsamości agenta, który wydał Sowietom pułkownika Kuklińskiego prowadzimy od ponad roku korespondencję z Jego (Świątobliwością Benedyktem XVI. Powołaliśmy także własny zespół roboczy, który ustalił ważne fakty. Nie ulega wątpliwości, że chodzi tu o osobę nadal pełniącą jedną z najwyższych godności w Kościele polskim”.
W pełnej wersji tego listu, znalazły się również inne, ważne informacje:
Amerykanie szybko dowiedzieli się o "watykańskim przecieku". W sprawie tej było prowadzone śledztwo. O ile nam wiadomo, również Ojciec Święty Jan Paweł II był zainteresowany wyjaśnieniem tej sprawy. Pewne informacje na temat tych dochodzeń mamy w Chicago. Wskazują one na zabójstwa oficerów Gwardii Szwajcarskiej, którzy byli bliscy ujawnienia prawdy, lub, na których próbowano zrzucić winę. Agent "Krew na rękach" był  prawdopodobnie bardzo cenny dla Sowietów i dla ochrony jego tożsamości byli gotowi zabijać...”
W liście do Benedykta XVI znajdujemy wzmiankę o innym, tragicznym wydarzeniu z życia pułkownika Kuklińskiego – stracie dwóch synów. Warto przypomnieć, że w cytowanym już wywiadzie, jaki Dariusz Jabłoński, twórca filmu „Gry wojenne” udzielił niezależnej.pl znalazł się następujący fragment:
- Amerykanie w Pana filmie twierdzą, że śmierć synów była nieszczęśliwym wypadkiem.
 - Zaskoczyło mnie, że ludzie ci mówili bardzo otwarcie o wszystkich sprawach do momentu, kiedy pojawiała się sprawa śmierci synów. Miałem wtedy wrażenie, że natrafiłem na jakiś mur. Kamera to wychwytuje. Tak samo reagował generał Kiszczak. Nie udało mi się tej tajemnicy wyjaśnić. Nie wiem, czy komukolwiek się uda.”
By wskazać na faktyczny kontekst tych tragicznych zdarzeń, trzeba przedstawić opinię Józefa Szaniawskiego, zawartą w artykule „Nieznany list pułkownika Ryszarda Kuklińskiego”.
Autor opisuje w nim okoliczności, związane z zaproszeniem pułkownika do Polski w roku 1993. To wówczas, prezes Porozumienia Centrum Jarosław Kaczyński – jako pierwszy polityk III RP wystosował w imieniu opozycyjnych partii i organizacji prawicowo-niepodległościowych zaproszenie, by pułkownik przyleciał na obchody rocznicy agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 roku.  Sytuacja Ryszarda Kuklińskiego – pisał Szaniawski -  była wówczas dramatyczna. Od 12 lat przebywał w Stanach Zjednoczonych, ale nawet tam musiał się ukrywać. Był pilnie chroniony przez służby specjalne USA, aby nie dosięgnęła go zemsta KGB. [...] nadal bowiem ciążył na nim haniebny wyrok sądu stanu wojennego, skazujący go na karę śmierci, degradację, pozbawienie praw publicznych oraz utratę całego mienia. Kolejni prezydenci III RP - Wojciech Jaruzelski i Lech Wałęsa, publicznie wypowiadali się o pułkowniku, nazywając go zdrajcą, a "Gazeta Wyborcza" publikowała liczne wypowiedzi opluwające Kuklińskiego. Trudno się więc dziwić, że był on wtedy bardzo głęboko rozgoryczony”.
Reakcję Kuklińskiego na zaproszenie do Polski, Szaniawski przedstawia w krótkich słowach:
Zaproszenie od Jarosława Kaczyńskiego wręczyłem pułkownikowi Kuklińskiemu w Chicago 29 lub 30 lipca 1993 roku. Pamiętam, że po przeczytaniu z miejsca zapowiedział -lecę! Był jak uskrzydlony, tak jakby oczekiwał tego zaproszenia od Kaczyńskiego już od dawna. Mówił, jakimi liniami będzie leciał, a nie mógł to być z oczywistych względów LOT, a także jak będzie się musiał przesiadać ze względów konspiracyjnych i logistycznych, zanim doleci do Warszawy. Wrócił też natychmiast do Waszyngtonu, aby załatwić niezbędne formalności. I nagle w kilka dni później, dosłownie ze łzami w oczach (!) oświadczył mi zduszonym głosem: "Zabronili mi".
Więcej miejsca poświęca Szaniawski odpowiedzi na pytanie - jak doszło do tego, że Ryszard Kukliński nie przyjechał do Warszawy w 1993 r. i dopiero pięć lat później mógł pojawić się po raz pierwszy w Ojczyźnie:
To wprawdzie Amerykanie - Departament Stanu oraz CIA - przekonali pułkownika, aby nie leciał do Polski, ale na Amerykanów zupełnie niesłychaną wywarł presję ówczesny rząd Hanny Suchockiej i ugrupowania z nim związane, głównie Unia Wolności. Ambasada USA w Warszawie otrzymała kilka nieoficjalnych sugestii oraz oficjalną interwencję od szefa Urzędu Rady Ministrów ministra Jana Rokity, że rząd polski będzie uważał wizytę pułkownika Kuklińskiego za prowokację polityczną, a sam pułkownik może zostać aresztowany na lotnisku Okęcie, nadal bowiem ważny jest wyrok sądu i listy gończe za nim ze stanu wojennego. Potwierdził to publicznie minister sprawiedliwości i prokurator generalny Jan Piątkowski. Trzeba podkreślić, że tego typu interwencje dyplomatyczne są wyjątkowe i mają miejsce jedynie w sprawach szczególnie istotnych dla interesów państwa.”
Kilka zdań dalej, Józef Szaniawski przypomniał bardzo ważną hipotezę dotyczącą zabójstw synów pułkownika Kuklińskiego:
Niecałe pół roku później, w nocy z 31 grudnia 1993 r. na 1 stycznia 1994 r. zaginął w Key West na Florydzie w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach pierwszy z synów pułkownika - Bogdan. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. Kilka miesięcy później, we wrześniu 1994 r. w podobnie dziwnych okolicznościach zginął drugi syn - Waldemar. Został śmiertelnie potrącony przez samochód. W porzuconym aucie służby amerykańskie nie wykryły odcisków palców kierowcy...
O sprawstwo w obu przypadkach podejrzewano Sowietów, ale pojawiła się też hipoteza, że mogły w tym uczestniczyć wojskowe służby polskie, "nietknięte" po 1989 r., uznające Kuklińskiego za wroga i zdrajcę. Polityka prezydenta Wałęsy i rządu Suchockiej wobec Kuklińskiego była aż nadto jednoznaczna. Śmierć synów miała być dla Kuklińskiego czytelnym sygnałem: siedź w Ameryce i nie wracaj do Polski.”

Zapewne nikt z nas nie potrafi ocenić – na ile prawdziwe są to przypuszczenia; czy i jaki mają związek z zachowaniem, na które zwraca uwagę Dariusz Jabłoński, gdy mówi o „natrafieniu na mur”? Podobnie – nikt (mimo istnienia wielu hipotez) nie może dziś jednoznacznie stwierdzić: kim był agent z najbliższego otoczenia Jana Pawła II, który przyczynił się do ujawnienia działalności pułkownika Kuklińskiego?
Te kwestie nadal są okryte ponurą tajemnicą, na której straży stoi państwo, zwane III RP.
Wolno wyrazić przekonanie, że - jak zabójstwo księdza Jerzego było mordem założycielskim, na którym zbudowano „historyczny kompromis” z 1989 roku, tak wskazane wyżej okoliczności dotyczące życia pułkownika Kuklińskiego, są wspólnym depozytem ludzi sowieckich megasłużb i tej części elit, która zasiadła z mordercami do „okrągłego stołu”.
III RP nigdy nie ujawni tajemnic skrywanych w archiwach i w ludzkiej pamięci. Nie może tego uczynić, ponieważ prawdziwym dysponentem tych tajemnic są władcy Kremla, posiadający pełną wiedzę o sprawach, które tu poruszyłem. Ta wiedza – niczym depozyt zbrodni – ma jednoczącą moc...  
Chciałbym ten tekst o pułkowniku Kuklińskim zakończyć opisem zdarzenia, które w relacji faktów nie ma istotnej wagi historycznej. Wierzę jednak, że zawarty w tym opisie obraz zawiera niezwykłą moc, zrozumiałą dla każdego, kto zechce patrzeć głębiej, niż pozwala na to perspektywa doczesności. Przytaczam go również dlatego, że w moim przekonaniu tkwi w nim nadzieja, iż życie i działalność pułkownika Ryszarda Kuklińskiego będą już wkrótce przez Polaków ocenione w prawdzie.
Kilka lat temu, Józef Szaniawski w rozmowie z Łukaszem Kazimierczakiem zamieszczonej w „Przewodniku Katolickim” przywołał taki obraz:
- Po śmierci drugiego syna Kukliński został zaproszony do Watykanu. Jan Paweł II spotkał się z nim w Bibliotece Watykańskiej, ja w tym czasie siedziałem z ks. Dziwiszem w poczekalni. Rozmowa miała trwać dziesięć minut. Kiedy mijała dwunasta, ks. Dziwisz zaczął nerwowo spoglądać na zegarek, mijały kolejne minuty, a w tym czasie jakaś delegacja już czekała na spotkanie z Ojcem Świętym. Nikt jednak nie śmiał wejść do prywatnej biblioteki papieskiej. Po 50 minutach wyszedł zapłakany Kukliński, z zaczerwienionymi oczami, Papież też był wyraźnie poruszony. Okazało się, że w trakcie rozmowy - właśnie gdy Kukliński wstawał w tej dziesiątej minucie – Ojciec Święty zapytał: „A może pan pułkownik chciałby traktować tę rozmowę jako spowiedź?” W ten sposób Papież przy swoim biurku wyspowiadał Kuklińskiego.”

---------------------------------


W siódmą rocznicę śmierci pułkownika Ryszarda Kuklińskiego (14.02.2004) przypominam jeden z tekstów sprzed dwóch lat, pochodzący z cyklu „Skazany przez III RP. Rzecz o pułkowniku”. Tę postać  wielkiego Polaka i patrioty skazano na zapomnienie, a jeśli już wspomina się o niej – to wyłącznie w sposób wyznaczony dyrektywami Zespołu Analiz MSW z roku 1987, rozwiniętymi przez Jerzego Urbana. Przytaczam je w cz.1 cyklu.
Ludzie, którzy bez znajomości faktów powtarzają dziś brednie o „zdradzie” Kuklińskiego, uważając postać pułkownika za „kontrowersyjną”, zwykle nie zdają sobie sprawy, że powielają kłamliwe tezy esbeków i rzecznika partii komunistycznej. Ta spuścizna fałszu jest nadal mocno obecna w świadomości Polaków, dzieląc nas podług kryteriów mentalności niewolników.
Dlatego pułkownik Ryszard Jerzy Kukliński jest naszym bohaterem – ich zdrajcą.
 
Linki:
http://cogito.salon24.pl/147650,skazany-przez-iii-rp-rzecz-o-pulkowniku-3-zakonczenie


17 komentarzy:

  1. wspaniały, wspaniały wpis.
    Szczególnie ten nieznany mi fragment o spowiedzi bohatera.
    nie znajduję słów...

    /xpost

    OdpowiedzUsuń
  2. Zawsze był i pozostanie dla mnie BOHATEREM.
    Tylko z miłości do Ojczyzny - jej obywateli - jako warości wyższego rzędu mężczyzna może poświecić swoje życie, swoją rodzinę. Jesteśmy mu winni wieczną pamięć.

    OdpowiedzUsuń
  3. Czy kardynal Dziwisz byl wtyczka komunistyczna w Watykanie?

    OdpowiedzUsuń
  4. Należy rozliczyć i zamknąć rozdział pt. III RP, w której bohaterami są 'ludzie honoru', post-PZPR-owskie lewactwo, różni TW's a doradcą Prezydenta RP ds. polityki historycznej zostaje niejaki prof. Nałęcz, którego stosunek do Powstania Warszawskiego nie można określić inaczej niż przy użyciu epitetu 'stalinowski'.

    mazur

    OdpowiedzUsuń
  5. Wielkie Bóg zapłać za ten wpis i cały blog. Czytałem tekst ze łzami w oczach. Wspieram Pana modlitwą.
    o. Paweł

    OdpowiedzUsuń
  6. Dziękuję za solidną porcję świadomości. Życzę zdrowia !

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo Państwu dziękuję za życzliwe przyjecie tego, ważnego dla mnie tekstu i pozdrawiam wszystkich odwiedzających mój blog.

    OdpowiedzUsuń
  8. Bulwersująca historia pomnika Powstania Warszawskiego (nie tylko dla tych, którzy w sobotę 19 lutego będą w Warszawie):
    http://www.radiownet.pl/radio/wpis/12882/

    mazur

    OdpowiedzUsuń
  9. http://www.infoveriti.pl/firma/252774/boguslawski-i-wspolnicy/warszawa/szaserow/


    A tymi nie lepiej się zająć, panie Aleksandrze? Oczkowski robi kasę z repatriantem z Kazachstanu Bogusławskim.....

    OdpowiedzUsuń
  10. Panie Aleksandrze, dziękuję za to co Pan robi i pisze. Postawa ludzi Panu podobnych pozwala mi jeszcze egzystować w tym PRLu-bis zwanym III-cią RP. Była iskra nadziei i wiara w naszą siłę jedności. Została rozpacz i świadomość przegranej. A mury rosną, rosną, rosną, łańcuch kołysze się u nóg.

    OdpowiedzUsuń
  11. to nic, ze moj komentarz jest spozniony. Lepiej pozno niz wcale.

    Mieszkam od prawie 30 lat poza Polska. Pomimo prania mozgow, a o Panu pulkowniku Kuklinskim dowiedzialem sie jeszcze mieszkajac w PRL-u, nie mialem zadnych watpilwosci oceniajac Pulkowanika samego, jak i to co czynil z narazeniem swojego i swoich nablizszych zycia. CHWALA mu za to.

    Dzisiejszych moich rodakow oceniam po tym, jak oni oceniaja Pana Pulkownika.
    Prawdziwi POLACY uznaja jego czyn za bohaterski.

    PO-laczki uwazaja Go za zdrajce, choc wlasnie to oni nimi sa.

    rodak z AC

    OdpowiedzUsuń
  12. PeKiN, czyli symbol barbarzyństwa zwącego się postępem i kulturą, powstał po to, abyśmy nie zapomnieli...abyśmy wręcz codziennie pamiętali, do kogo należy rzeczywistość.

    Czasy się podobno zmieniły, a symbol ciągle przypomina. I niech przypomina, niech jest zadrą, niech boli.
    20 lat temu byłem za jego rozebraniem, wywiezieniem, zapomnieniem. Dziś, w oczekiwaniu na IV RP, ufam, że nadejdą czasy, gdy mądrzy ludzie, mądrzy Warszawiacy, prawdziwi Patrioci, znajdą i środki, i wolę na to, żeby w tę 'bryłę granitu' w centrum stolicy wlać prawdziwą krew i serce Rodaków - chciałbym, aby ta budowla całkowicie została poświęcona PAMIĘCI PRAWDZIWYCH BOHATERÓW. Tak, oczyma duszy swojej, widzę tryumf nad czerwonym barbarzyństwem tych, którzy poświęcili swoje życie dla Ojczyzny.

    'Zapiski z Granitowego Miasta' to blog, który otrzymał w tym roku nagrodę Blog Roku. I nie byłoby w tym nic zadziwiającego, gdyby nie fakt, że jest to blog historyczny. Jego autor, Mateusz Biskup, tak mówi o motywacji prowadzenia swojego blogu:
    '- "Zapiski z Granitowego Miasta" to historie ludzi, którzy walczyli za ojczyznę i o których niewielu pamięta. To hołd złożony tym, którzy odeszli zapisując najpiękniejsze karty historii. Za smutny uważam fakt, że dla mojego pokolenia autorytetami są celebryci podczas gdy prawdziwi bohaterowie często nie mają nawet grobów.' (cytat za Rzeczpospolitą: www.rp.pl/artykul/614397.html )

    @ Aleksander Ścios:
    Przepraszam, że pozwalam sobie na skorzystanie z Pańskiego bloga, żeby przedstawić taki pomysł. Uważam, że bez historii, bez mówienia o niej, bez życia z historią i historią, nie przeżyje ani patriotyzm, ani zwykła sprawiedliwość. Dlatego o takich bohaterach, jak pułkownik Ryszard Kukliński, i tysiącach innych nie możemy zapominać!

    Dodatkowo, trochę na sposób brytyjski (patrz: Remembrance Day, którego symbolem jest noszony tygodniami przez Brytyjczyków red poppy, czyli czerwony mak) sugerowałbym ogłoszenie miesiąca listopada Miesiącem Patriotów i Bohaterów. Filmy, akademie, audycje radiowe, uroczystości mogłyby w tym smutnym miesiącu przypominać o tych, którzy odeszli, często w zapomnieniu.

    Obydwa te pomysły, właśnie przy okazji Pańskiego wpisu o płk. Kuklińskim, zdecydowałem się zaprezentować na Pańskim blogu i złożyć także w Pańskie ręce.

    mazur

    OdpowiedzUsuń
  13. Na poczatek -dziekuje za ten blog -jest moim ulubionym.
    Moj 20-letni syn, ktory wiekszosc
    swojego zycia spedzil zagranica,
    wie ze pulkownik Kuklinski byl bohaterem i zawsze, gdy jest na Powazkach, zapala znicz na Jego grobie. Prawda o Pulkowniku przetrwa, miedzy innymi dzieki
    takim ludziom jak Pan, jak moj syn i wielu innym pielegnujacym pamiec o Nim.
    Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
  14. @mazur -
    Szanowny Panie,

    Dziękuję za podzielenie się tymi propozycjami.
    W moim najgłębszym odczuciu, pałac Stalina, zwany PKiN winien zostać zburzony do fundamentów, jako architektoniczny "bękart" pozostawiony przez okupanta.
    Pomijając kwestie estetyki, ten gmach zawsze pozostanie symbolem zniewolenia i nie zmienią tego żadne korekty związane z jego przeznaczeniem.
    Pański pomysł ustanowienia listopada "Miesiącem Patriotów i Bohaterów" ma oczywiście głębokie uzasadnienie, obawiam się jednak, że kolejne święto, kolejny "poświęcony" miesiąc pozostaną bez wpływu na stan dzisiejszej wiedzy historycznej polskiego społeczeństwa.
    To inicjatywa cenna w wolnym i suwerennym państwie, które mocą medialnych indoktrynacji nie czyni ze swoich obywateli historycznych analfabetów.
    Warto do niej powrócić, gdy takie państwo zbudujemy i rozpoczniemy wielopokoleniowy proces odzyskiwania polskiej pamięci.

    Pozdrawiam Pana

    OdpowiedzUsuń
  15. Szanowny Panie Aleksandrze, wielkie dzieki za Pana wnikliwa i mrowcza prace, a rownoczesnie szerokie horyzonty, dzieki ktorym spojrzenie na polskie sprawy jest, mimo tragicznych kontekstow, takze pasjonujaca przygoda. Na Pana strone natrafilam przypadkiem szukajac, chyba przed wyborami 2007r. informacji o KLD, i tak to sie zaczelo...
    Teraz polecam SCIOSA kazdemu, kto jeszcze jest w stanie kierowac sie w ocenie spraw krajowych chocby odrobina zdrowego rozsadku i nie uznaje prawd objawionych spod znaku GW.
    A propos wysoko posadzonych szpiegow PRL w Watykanie i przecieku, ktory plk Kuklinskiego mogl kosztowac zycie, czy nie od rzeczy byloby sie przyjrzenie dzialalnosci zdemaskowanego po Smolensku Tomasza Turowskiego. Piotr Jeglinski pytal ostatnio o obecnosc Turowskiego w Watykanie w dniu zamachu na Jana Pawla II. To samo pytanie nasunelo mi sie jeszcze w trakcie czytania Pana obecnego artykulu w odniesieniu do momentu, w ktorym PRL/owska Bezpieka byla bliska zdemaskowaniu Pulkownika.

    Serdecznie pozdrawiam
    i czekam na kolejne publikacje
    Ewa Maria

    OdpowiedzUsuń
  16. @ Aleksander Ścios:
    "Uwierzyłeś, bo mnie zobaczyłeś? Błogosławieni, którzy choć nie widzieli, uwierzyli". (J 20,29)

    Przyznam, żem ja Niewierny Tomasz. Nie widziałem łagrów rosyjskich na Syberii i pewnie nie zobaczę. Widziałem natomiast hitlerowskie obozy zagłady. Do tego wychowałem się w epoce medialnej, gdzie obraz znaczy więcej, niż słowo pisane.

    Zbrodnie Rosji sowieckiej porównywalne są ze zbrodniami nazistowskich Niemiec. Tyle że tego nie widać. Nie widać ludzi zagłodzonych na śmierć. Nie widać niewolników imperium zmarłych z wycięczenia w otchłaniach rosyjskiego Dalekiego Wschodu. Nie spotkałem się nigdy z żadnym muzeum zbrodni komunistów sowieckich w Europie. Może takie istnieje? Czy ktoś wie, gdzie?

    To może z tego powodu na zachodzie europejskiego kontynentu komunistyczna Rosja, tak jak i jej obecny spadkobierca w postaci Rosji Putina, postrzegana jest jako kraj postępu i cywilizacji w porównaniu do barbarzyństwa faszystowskich Niemiec?

    Dlatego jestem przekonany, że ludziom trzeba po prostu unaocznić również skalę komunistycznego barbarzyństwa. My, Polacy, mamy szansę, żeby to zrobić właśnie poprzez zmianę funkcji pałacu Stalina. Pałac, który miał symbolizować potęgę komunistycznej Rosji, może stać się symbolem ogromu jej zbrodni.

    I to dlatego właśnie jestem za zachowaniem pałacu Stalina w centrum Warszawy dla kolejnych pokoleń Polaków, ale i Europejczyków. Moim marzeniem jest, aby nazwiska Rodaków wymordowanych przez sowiecki reżim rozbrzmiewały do końca świata w korytarzach tego symbolu imperialnego barbarzyństwa - w imię pamięci o Tych, którzy nie mają grobów.

    mazur

    OdpowiedzUsuń
  17. Dzięki za artykuł.
    Uważam za koniecznie kto był agentem w otoczeniu Jana Pawła II. Czy był to kardynał Dziwisz czy ktoś inny. Trzeba ustalić, kto miał dostęp do informacji na temat Kuklińskiego. Trzeba przeanalizować z kim Jan Paweł II rozmawiał na ten temat. Jeżeli rozmawiał z Dziwiszem, to z kim rozmawiał na ten temat Dziwisz. Czy rozmawiał z sekretarzem Stanu, czy rozmawiał z szefem ówczesnym sekcji polskiej sekretariatu stanu arcybiskupem Kowalczykiem. Sądzę, że rozmawiał z bardzo wąskim gronem 3-4 osób. Były to tak ważne dokumenty, że przywiózł je osobiście szef CIA. Należy się zastanowić w jaki sposób informacja trafiła do ludzi Jaruzelskiego. Wydaje mi się, że musiała być dostarczona przez łącznika osobiście do Polski. A więc musiał ją przywieść łącznik. Jeżeli przeciek nastąpił czy to bezpośrednio z sekretariatu Jana Pawła II czy Sekretariatu Stanu to łącznikiem musiał być najprawdopodobniej ksiądz, ksiądz znający środowisko krakowski. Dlaczego, bo przyjazd księdza znajomego nie budził żadnych podejrzeń. Trzeba sprawdzić, którzy księża z Krakowa w tym czasie przebywali w Watykanie.Ta osoba musiała być niestety kadrowcem SB lub WSW. Jeżeli prawdziwe są osoby, że tym, który sprzedał Kuklińskiego był kluczowy hierarcha kościelny to pole się jeszcze bardziej zawęża. W zasadzie do 3 osób. Kardynała Stanisława Dziwisza - załóżmy, że Jan Paweł II wiedział o tym - zazwyczaj agenta takiego trzyma się blisko siebie, aby go kontrolować. Kardynał Dziwisz został również można powiedzieć zesłany do Polski, a nie jak inni np. Kardynał Rylko czy Kardynał Grocholewski awansowani do wyższych funkcji kościelnych. Dwa to Prymas Polski Józef Kowalczyk - szef sekretariatu sekcji polskiej w ówczesnym czasie, po 1989 r przesunięty do Warszawy - niby awansowany, ale faktycznie odsunięty od głównego jądra. Trzy śp. arcybiskup Życiński ówczesny Od 1980 był kierownikiem Katedry Logiki i Metodologii na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie,od 1988 -90 Dziekan wydziału filozofii. Teoretycznie na niego najmniej wskazuje, ale trzeba sprawdzić, czy w tamtym okresie nie był przypadkiem w Watykanie. Dlaczego umieściłem Go na liście - data śmierci 10 lutego, w Watykanie, oraz oświadczenie Watykanu, że nie będzie żadnej sekcji zwłok (nie mówię, że został zamordowany, ale może usłyszał, coś, co mu podniosło mocno ciśnienie)
    Zakładam, że Jan Paweł II rozmawiał o tym na pewno z dwoma osobami Józefem Kowalczykiem oraz Stanisławem Dziwiszem. Nie wiem czy szef CIA zostawił materiały, czy nie. Jeżeli tak, to mieli do nich dostęp najbliżsi, zaufani współpracownicy Jana Pawła II. Z kim Oni rozmawiali. To trzeba ich zapytać póki żyją. Dwa jeśli w sposób świadomy przekazali łącznikowi, to musiał być to ktoś kogo znali, kto nie budził pozornie żadnych podejrzeń, komuś kto wiedział (łącznik) do kogo jedzie/idzie i w jakim celu (wielce prawdopodobne że został wezwany pilnie na spotkanie przez osobę, która miała bardzo ważną wiadomość do przekazania). Pan Gmyz mówi, że w otoczeniu Jana Pawła II naliczył się 107 agentów jak do tej pory.
    Czyli w przywiezieniu informacji do Polski (nie sądzę, że poszło to łączami z ambasady) brały udział co najmniej 2 osoby. Nie sądzę że poszło to łączami, gdyż ten agent w naj, naj bliższym otoczeniu Jana Pawła II był bardzo cenny dla SB lub WSW, że nie ryzykowano by dekonspiracji Go. Był tak cenny, że zabito szefa Gwardii Szwajcarskiej, który prowadził dochodzenie w tej sprawie po tym jak wyszło na jaw, że ktoś z Watykanu sprzedał Kuklińskiego. A o tym, że takie śledztwo jest prowadzone musiał wiedzieć Jan Paweł II - wydał mu takie polecenie. Nie wiem czy wiedział kardynał Dziwisz. Ale jako osoba która miała systematyczny dostęp do Jana Pawła II musiał wiedzieć, że spotykają się np. w cztery oczy często, co mogło wzbudzać jego zainteresowanie. Ale jest wielce prawdopodobne, że kardynał Dziwisz jest czysty jak łza. Ten wątek trzeba wyjaśnić. Może kardynał Dziwisz jest niesłusznie stawiany w złym świetle na razie, ale niestety jest w kręgu podejrzeń.

    OdpowiedzUsuń