Temat nie byłby wart nawet jednej linijki tekstu, cóż
bowiem może nas obchodzić zmiana na stanowisku szefa jednej z
postkomunistycznych przybudówek, o której prof. Zybertowicz trafnie zauważył,
że „jest zorganizowaną, pasożytniczą grupą interesów”? Okazuje się
jednak, że wątek zamiany Pawlaka na Piechocińskiego nie tylko zdominował
„nasze” media, wywołał lawinę tekstów i komentarzy, ale przez niektórych
„analityków” został okrzyknięty „sensacją” i potraktowany jako zapowiedź zmian na scenie politycznej.
Pojawili się prorocy głoszący „kruszenie
stabilności koalicji”, znawcy natury ludzkiej, dla których nowy prezes „będzie
dla Tuska partnerem wyraźnie trudniejszym” oraz zwolennicy spiskowej teorii
dziejów tytułujący komentarz -„Piechociński - wygrana przeciw rządowi”.
Nawet lektura tych dyrdymałów nie
zmusiłyby mnie do napisania tekstu na tak niewdzięczny temat, gdyby nie fakt,
że za żenującym spektaklem głupoty i wodolejstwa skrywają się poglądy, których
głosiciele wierzą w istnienie „naturalnych procesów politycznych”, dostrzegają
różnice między Piechocińskim i Pawlakiem, a nawet potrafią wyłuskać wśród
reżimowych polityków ludzi mniej lub bardziej
„krytycznych wobec Tuska”.
Tego rodzaju oceny leżą u podstaw
wyobrażeń, iż obecny układ przypomina niejednorodną i wielowymiarową machinę,
której mechanizm mogą rozsadzić wewnętrzne konflikty i gry interesów. Głoszący
takie poglądy wybitni „stratedzy” są święcie przekonani o istnieniu
politycznych frakcji i odłamów, potrafią gardłować o sporach i rozbieżnościach,
a w łonie grupy rządzącej chętnie nam wskażą na ludzi „lepszych” i „gorszych”,
o rozmaitej proweniencji i zasadach.
Zwolennikom takich teorii,
polecam lekturę strony sejmowej Janusza Piechocińskiego, z której dowiedzą się,
że w najważniejszej dla Polaków sprawie -
tragedii smoleńskiej polityk ten głosował zawsze w zgodzie z interesem
grupy rządzącej i dbał o to, by prawda o śmierci naszych rodaków nie została
ujawniona. Janusz Piechociński nie tylko bronił Tuska przed składaniem
wyjaśnień w sprawie śledztwa smoleńskiego, ale głosował przeciw rezolucji do
władz Federacji Rosyjskiej o przekazanie stronie polskiej prowadzenia
postępowania w sprawie katastrofy, opowiedział się za przyjęciem raportu MAK,
był przeciwny dyskusji na temat opinii biegłych z krakowskiego Instytutu
Ekspertyz Sądowych, zawierającej odczyt czarnej skrzynki tupolewa oraz
przeciwny odrzuceniu informacji ministra sprawiedliwości na temat podejmowanych
działań dotyczących procedur postępowania ze zwłokami ofiar katastrofy na
terenie Federacji Rosyjskiej.
Zapoznanie się z wynikami innych głosowań ujawni, że
Piechociński wspierał fatalną w skutkach nowelę ustawy o IPN, był
przeciwny wysłuchaniu przez Sejm
informacji na temat prowadzenia przez
ABW czynności polegających na inwigilowaniu Lecha Kaczyńskiego, jego małżonki,
ministrów w Kancelarii Prezydenta RP oraz dziennikarzy, głosował za odrzuceniem
wniosku o wotum nieufności wobec szefa MON Bogdana Klicha oraz popierał
prezydencki projekt ustawy o zgromadzeniach.
Publicystów i
polityków, którzy sugerują, jakoby wymiana działacza ZSL na działacza ZMW
urastała do zmiany jakościowej, otwierała przed opozycją świetlane perspektywy
lub zbliżała nas do rychłego upadku grupy rządzącej, należałoby zapytać – na czym
opierają swoje dywagacje i w czym jeden ma być lepszy od drugiego?
Nie można tych opinii pomijać milczeniem, bo powszechność takich
poglądów po „naszej” stronie sprawia, że nie tylko fałszowana jest polska
rzeczywistość, ale zaciera się fundamentalny podział na My i Oni – bez którego
nie sposób zrozumieć posmoleńskich realiów. Ludzie głoszący wyższości Gowina
nad Niesiołowskim lub poważnie rozprawiający o różnicach między Pawlakiem i
Piechocińskim, wyrządzają nam większą szkodę niż propaganda reżimowych
gadzinówek i póki Polacy nie zrozumieją, jak głęboki fałsz kryje się w takich
ocenach, póty pozostaną pod władzą miernot i cwaniaków.
