Nie będziemy razem, bo nie ma przyzwolenia na zdradę o świcie i na fałsz przekraczający ludzką miarę. Nie możemy być razem, bo nasz gniew jest dziś bezsilny, gdy zabrano nam tylu niezastąpionych. Nigdy nie będziemy razem, bo pamiętamy - kto siał nienawiść i chciał zebrać jej żniwo.

środa, 13 kwietnia 2011

WIDMO „CZARNEGO SUFITU”

Przed ponad pięćdziesięciu laty Józef Mackiewicz perfekcyjnie opisał mechanizm narodzin bolszewickiej technologii kłamstwa. Tej samej, która dziś leży u podstaw kłamstwa smoleńskiego.
Tadeusz, jeden z bohaterów „Drogi donikąd” wyjaśnia Pawłowi: "Bolszewicy (...) wskazują sufit i mówią od razu: "Widzicie ten sufit... On jest czarny jak smoła". (...) Ty myślisz, że to jest ważne dla ludzi, że prawda jest odwrotna? (...) oni się przekonali na podstawie praktyki, że to wcale nieważne". Co więcej – uznali, że "skoncentrowane kłamstwo ludzkie posiada siłę, której granic na razie nie znamy, że można dokonać przewrotu gruntownego w takich dziedzinach, jak mowa ludzka, znaczenie słów itd.". Wystarczy „odebrać ludziom pierwotny sens słów, a otrzymamy właściwie ten stopień paraliżu psychicznego, którego dziś jesteśmy świadkami”.
Poznaliśmy ten mechanizm w czasach PRL-, gdy komuniści stosowali przeciwko Polakom słowa – paralizatory, wykorzystując je dla fałszowania rzeczywistości. „Działalność antysocjalistyczna”, „ekstremizm”, „wrogowie ludu”, „seanse nienawiści”, „podważanie sojuszy” – należały do określeń, dzięki którym „sufit stawał się czarny”. Używano ich nie tylko w oficjalnej propagandzie, ale również jako norm bezprawia, definiując przy ich pomocy zagrożenia dla partyjnego monopolu. W komunistycznej technologii kłamstwa stosowane były powszechnie, jako kwantyfikatory postaw niewygodnych dla reżimu i etykiety definiujące wrogów.
Te same metody przyswoił układ III RP, oparty na ciągłości „ideowej” i personalnej z okresem komunizmu. Miano sukcesora przysługuje Adamowi Michnikowi, którego epitety: „polski szowinizm”, „zoologiczny antykomunizm” „wrodzony antysemityzm”, „rusofobia” i wiele innych na trwałe zdominowały myślenie Polaków i mocno podzieliły społeczeństwo. Porażeni paralizatorem semantycznego kłamstwa nie dostrzegaliśmy, że zachowania moralnie dobre (sprzeciw wobec komunizmu, głoszenie prawdy, patriotyzm, pragnienie wolności) przedstawiano w nich jako rzeczy negatywne, odwracając tym samym ich pierwotne, zgodne z normami etycznymi znaczenie. To, co w każdej zdrowej społeczności byłoby wyznacznikiem pożądanych, obywatelskich postaw i fundamentem budowy silnego państwa – w III RP zostało sprowadzone do moralnego paradoksu, stając się synonimem obskurantyzmu i  wyrazem kompromitacji.
Okres rządów PO-PSL służył nie tylko utrwaleniu tych patologii, lecz uczynieniu z nich politycznej „podstawy programowej”. Określenia „IV RP”, „kaczyzm” czy „mohery” stały się  bronią semantycznych terrorystów szerzących nienawiść do wszystkiego, co zagrażało ich pozycji i interesom. Według nich dokonywano segregacji społeczeństwa, dzieląc je na „postępowy” elektorat PO i „konserwatywnych” wyborców PiS-u.
Od dnia tragedii smoleńskiej, owi technolodzy kłamstwa mogli całkiem bezkarnie wskazywać Polakom, że  „sufit jest czarny jak smoła”. "Myśmy sądzili dotychczas” – mówi jeden z bohaterów „Drogi do nikąd” – „że oni mogą wyczyniać takie seanse zbiorowej hipnozy tylko u siebie po poprzednim zmaltretowaniu swych obywateli. Nic podobnego!".
„Znawcom ludzkiej natury” przyszło to tym łatwiej, że przez wcześniejsze lata skutecznie paraliżowali myślenie Polaków, oferując im nienawiść, jako atrybut służący sublimacji elektoratu Platformy. 
To nie teza o winie pilotów była fundamentem putinowskiej dezinformacji, a nienawiść wobec Lecha Kaczyńskiego, fachowo sączona Polakom przez miesiące indoktrynacji. Na niej wsparł się cały gmach rosyjskiego fałszu i na niej zbudowano pozycję grupy rządzącej.
Ten, w istocie genialny pomysł nawiązywał do najniższych, prymitywnych  instynktów, czerpiąc siłę z fobii, lęków i ułomności polskiego społeczeństwa.
"Czy zapomniałeś o tym, że człowiek ceni sobie więcej spokój, nawet śmierć, niż swobodę wyboru w poznawaniu dobra i zła? Nie ma dlań nic bardziej kuszącego, pociągającego niż wolność sumienia, ale nie ma też nic tak męczącego, trudnego jak ona” – przypominał Dostojewski w „Braciach Karamazow”.
Rozpoczęta natychmiast po 10 kwietnia warszawsko-moskiewska kampania dezinformacji ujawniała też prawdziwą pozycję rządu Donalda Tuska – jako wspólnika i zakładnika kłamstwa smoleńskiego. Ponieważ koncepcja istnienia Platformy opiera się na walce z PiS-em i nienawiści do braci Kaczyńskich, a wszystkie działania polityczne służą niszczeniu idei silnego państwa – czy Rosja mogła  nie wykorzystać tej sytuacji?
Na czym płk Putin mógł oprzeć plan podboju III RP, jeśli nie na grze antypisowską histerią i na kogo innego mógł postawić, jeśli nie na marionetki owładnięte nienawiścią do Prezydenta? Wykorzystanie schematu, na którym opiera się życie publiczne „elit” III RP było najprostszym posunięciem kremlowskich strategów. Rozgrywanie przez Rosję politycznych antynomii i sporów pozwoliło na rozbicie najważniejszych dla Polaków uroczystości katyńskich i doprowadziło do zamknięcia w samolocie – pułapce osób, których działalność i wizja Polski stały na przeszkodzie zamysłom Kremla, mogły je opóźnić lub zniweczyć. Lęk przed utratą władzy na rzecz znienawidzonego PiS-u oraz obawa przed skuteczną polityką Lecha Kaczyńskiego - to podstawowe ogniwo łączące interes Rosji z intencjami grupy rządzącej.
Dlatego niepodobna sądzić, by to państwo i ta władza chciały kiedykolwiek wyjaśnić przyczyny tragedii smoleńskiej, skoro jej skutki mają gwarantować trwałość układu III RP. Nie można oczekiwać, że ludzie, którym mord smoleński otworzył drogi „kariery” i pozwolił zawłaszczyć najważniejsze stanowiska w państwie, będą rzecznikami prawdy. Wszelkie żądania i postulaty kierowane do grupy rządzącej są niedorzeczne i służą wyłącznie legitymizacji  tych osób.
Mackiewicz wskazuje wyraźnie, że na tym nie kończy się bolszewicka technologia kłamstwa. Gdy osiągnięto już wiarę, że „sufit jest czarny”, następuje kolejne stadium upodlenia społeczeństwa.  "I oto widzimy” –pisze autor -  jak dochodzą do następnego etapu, powiadając do ludzi: „A teraz wyobraźcie sobie, że istnieją podli kłamcy, wrogowie wszelkiej prawdy naukowej, postępu i wiedzy, którzy (...) ośmielają się łgać w żywe oczy, że sufit jest biały!'. I zebrany tłum wyrazi swe oburzenie, wzgardę, a nawet śmiać się będzie i wykpiwać tak oczywiste kłamstwa tych wrogów prawdy".
Na ten mechanizm zwracał uwagę Leszek Kołakowski, pisząc przed czterdziestu laty o „jasnym orędziu” komunizmu: „Wy jesteście doskonali, tamci są zgnili ze szczętem. Już dawno żylibyście w raju, gdyby złość waszych wrogów nie stała na przeszkodzie”.
Zbyt łatwo zapominamy, że po 10 kwietnia miliony Polaków uwierzyło, że „sufit jest czarny”, a wybierając Bronisława Komorowskiego udowodniło, jak dalece ulegliśmy zabójczej technologii. Początkiem kolejnego stadium był mord polityczny w Łodzi i wznowienie kampanii nienawiści wobec Jarosława Kaczyńskiego. Ostatni akcent tej kampanii – prokuratorskie donosy o „znieważaniu Ślązaków”, to zaledwie zapowiedź czekającej nas wkrótce histerii.
Pora zrozumieć, że wyrzeczenie się agresji przez środowisko PO lub rezygnacja z języka nienawiści nie jest i nigdy nie będzie możliwe. To jedyna broń ludzi słabych. Jej odrzucenie musiałoby doprowadzić do unicestwienia tej grupy, do jej rzeczywistej samolikwidacji, poprzez pozbawienie głównego, trwałego fundamentu.
Gdy wiemy, że III RP coraz mocniej zwraca się ku swoim korzeniom, a technologia kłamstwa sięga po kolejne ofiary, trzeba pilnie zdefiniować strategię obrony na czas pozostały do wyborów parlamentarnych. Strategię, która opierając się na trafnej diagnozie, znajdzie  równie celne środki.
Po pierwsze - nie sposób uważać tego państwa za kondominium rosyjsko-niemieckie i oskarżać rządzących o współudział w zbrodni, a jednocześnie traktować jego instytucji jak wolnych i suwerennych oraz oczekiwać od nich wyjaśnienia okoliczności tragedii.  Nie można osądzać mediów III RP, jako rzeczników wrogiej propagandy i siewców nienawiści, a jednocześnie brać pracowników medialnych za dziennikarzy i upatrywać w nich źródła racjonalnego przekazu.
Ta polityczna schizofrenia zbyt wiele nas dotąd kosztowała.
Albo III RP jest sukcesorem komunistycznego zaprzaństwa i atrapą państwa stojącego na krawędzi przepaści, albo jest to ocena demagogiczna, stworzona przez politycznych pieniaczy, fałszywie diagnozujących rzeczywistość. Albo mamy do czynienia z zakładnikami smoleńskiego kłamstwa i procesem niszczenia naszej suwerenności, albo szermujemy zarzutami, w które sami nie wierzymy.
 Józef Mackiewicz nie miał wątpliwości, gdy pisał o „walce nieubłaganej”:  
 My musimy komunizm wyniszczyć, wyplenić, wystrzelać! Żadnych względów, żadnego kompromisu! Nie możemy im dawać forów, nie możemy stwarzać takich warunków walki, które z góry przesądzają na naszą niekorzyść. Musimy zastosować ten sam żelazno-konsekwentny system. A tym bardziej posiadamy ku temu prawo, ponieważ jesteśmy nie stroną zaczepną, a obronną!”.
Kompromis polega na wierze w miraże demokracji, dawanie forów na traktowaniu chamów, jak mężów stanu, stwarzanie warunków na  przeświadczeniu, że można godnie przeżyć nie wygrywając najbliższych wyborów. 
Lech Kaczyński, w przemówieniu, którego nie zdołał wygłosić w Katyniu napisał m.in.: „Nie da się budować trwałych relacji na kłamstwie. Kłamstwo dzieli ludzi i narody. Przynosi nienawiść i złość. Dlatego potrzeba nam prawdy. Racje nie są rozłożone równo, rację mają Ci, którzy walczą o wolność.”
Po drugie zatem, jeśli mamy dokończyć jego dzieło, nie sposób naszych racji przykrywać tchórzliwym bełkotem i udawać, że walczymy zaledwie z politycznym oponentem.
Dranie powtarzający rosyjskie kłamstwa na temat śmierci polskiej elity nie są żadnymi politykami, dziennikarzami bądź „wyborcami Platformy”, bo żadna norma moralna bądź polityczna nie pozwala na kpiny ze śmierci własnych rodaków.  W polskiej kulturze nie istnieje przyzwolenie na nienawiść tak wielką, by drwiła z naturalnego prawa do dochodzenia prawdy o śmierci osób bliskich. Nie ma również zgody na taką nikczemność, by Polaków żądających wyjaśnienia tragedii lżyć i oskarżać. Kto tak czyni, jest zaledwie bękartem nie znającym swego miejsca na ziemi i trzeba zrobić wszystko, by pozbawić go władzy.
Pora sobie uprzytomnić, że nie polityczne podziały stworzyły tę dychotomię, lecz planowe działania aparatu nienawiści, niszczącego poczucie wspólnoty narodowej.  I nie o żadną politykę tu chodzi, lecz o walkę z człowiekiem i jego systemem wartości.
Optymizm nie zastąpi nam Polski” – pisał Mackiewicz w artykule z 1944 roku, przedstawiając własną hierarchię wrogów, wśród których "Polak bolszewik" i "bolszewik w ogóle" wyprzedzali największą grupę "obojętnych i oportunistów".
Optymizm, jakim się dziś karmimy będzie tylko wyrazem słabości, jeśli ucieknie od twardych i odważnych decyzji. Wiara w wygraną okaże się pułapką, jeśli nie dostrzeże prawdziwego wroga – milionów „obojętnych i oportunistów”, dla których śmierć w Smoleńsku jest zaledwie telewizyjnym epizodem.
Po trzecie więc - nie można ulec semantycznym terrorystom, narzucającym Polakom „optykę bękarta”.  Nie wolno bać się zarzutu „wykorzystania tragedii smoleńskiej”, bełkotu o „błędnej strategii” i „eskalacji konfliktów”. Na tym przecież polega ich zamiar, by obezwładnić nas widokiem „czarnego sufitu”. 
Tę tragedię należy koniecznie "wykorzystać", by Polacy poznali sprawców i ich wspólników, by zrozumieli do czego wiedzie nienawiść przyjęta jako program grupy rządzącej; czym kończą się spory sterowane przez "trzeci element" obcego mocarstwa. Zbędne są próby przekonywanie, że domaganie się prawdy o Smoleńsku wynika z dobrych intencji. Nie ma potrzeby tłumaczenia prawd oczywistych i ulegania retoryce łgarzy.
Tragedię trzeba „wykorzystać”, by na zawsze wyplenić zaprzańców i pozbawić władzy miernoty. Ci w Smoleńsku zginęli po to, byśmy potrafili ich ofiarę obrócić w dobro.


Tekst opublikowany w nr. 15/2011 Gazety Polskiej

9 komentarzy:

  1. Dzisiaj był ciekawy artykuł na wp o książce zamach w smoleńsku, która opiera się na teorii bomby próżniowej.
    Obejrzyjcie tylko dwa krótkie fragmenty: film 10.04.10 od czasu minut 8 sekund 11 do sekund 30 - zółtko + film: http://www.eksplorer.eu/pl/tematy-rozne/174-nowa-rosyjska-bomba-prozniowa od 21 sekundy. PROSTE!!!

    OdpowiedzUsuń
  2. To też jest ciekawe : http://www.youtube.com/watch?v=j6y3TFdXRCA&NR=1



    RR

    OdpowiedzUsuń
  3. Szanowny Panie,
    Może bym uwierzył w to, że tylko jedna opcja polityczna w naszym kraju posługuje się retoryką czarnego sufitu, gdybym nie pamiętał, kto stworzył obrzydliwe określenia "wykształciuch" i "lumpenliberał". Może bym uwierzył, że to jedna część sceny politycznej dzieli naród posługując się socjotechniką, gdybym nie pamiętał kto wskazywał po której stronie stało ZOMO...
    Początek artykułu bardzo interesujący, potem jednak obiektywizm ucieka z niego jak z przekłutego balonu. Szkoda...

    OdpowiedzUsuń
  4. Panie Złośliwiec,
    nagonka na śp. Prezydenta Kaczyńskiego rozpoczęła się od momentu objęcia przez niego urzędu Prezydenta RP.
    Była prowadzona w sposób zaplanowany i systematyczny. Instruktażowo.
    Pan śp. Lech Kaczyński miał prawo użyć tych określeń. Była to obrona, ale też odpowiedź na podłość, na ślepotę Polaków, na jego medialne unicestwianie, które później przerodziło się w faktyczne.
    Prawda jest jedna i on ja miał. Można mu wiele zarzucić, ale w tej walce to on był i jest zwycięzcą. Prawda zawsze zwycięża.

    OdpowiedzUsuń
  5. Panie Anonimowy,
    Nie mnie oceniać, kto miał monopol na prawdę, a kto nie. Panowie Kaczyńscy rozpętali w polityce piekło na swoje własne życzenie. śmiem twierdzić, że gdyby nie ich konfrontacyjna postawa (od początku rządzenia), gdyby nie złośliwe i obraźliwe etykiety, którymi obdzielali wszystkich przeciwników politycznych, gdyby nie technologia podziału społeczeństwa, którą tu pan kwestionuje, a która dla każdego kto choć raz oglądał wtedy telewizję była oczywistością, gdyby wreszcie nie próba przekształcania państwa w swoje prywatne imperium, wygrażające wszelkim możliwym przeciwnikom (nawet tym maluczkim jak pani oskarżona przez Wassermana czy pijaczek ścigany za lżenie prezydenta), polska polityka wyglądałaby nieco inaczej. I nikt posługujący się wymienionymi "paralizatorami" nie miałby w niej miejsca. Obecny styl uprawiania polityki, jej język, są spadkiem po rządach PiS, spadkiem który cwane PO wykorzystuje jako skuteczny środek służący do wprowadzania zamordyzmu. Ale to nie oni ten środek wymyślili.

    OdpowiedzUsuń
  6. Anonimowy2: cały artykuł był właśnie o tym, że "technologia podziału społeczeństwa, którą tu pan kwestionuje, a która dla każdego kto choć raz oglądał wtedy telewizję była oczywistością" została wbita przez media ludziom do głowy. A mass-media reprezentują interesy rządzącej w Polsce sitwy, proszę przeczytać, tutaj bardziej personalna analiza: http://uwazamrze.pl/2011/02/platforma-czyli-upadek-elit-polskich/

    OdpowiedzUsuń
  7. Panie Aleksandrze,
    Bardzo dobry tekst. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  8. Panie Aleksandrze, gratulacje. Dzisiaj Pański artykuł można było przeczytać nawet na... Wirtualnej Polsce:
    http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Od-katastrofy-mowia-Polakom-sufit-jest-czarny-jak-smola,wid,13311214,wiadomosc_prasa.html

    OdpowiedzUsuń
  9. Ha! Witam jak wiosne zaostrzenie retoryki, Panie Aleksandrze;)!

    Na fali Wiosny Polskiego Przebudzenia oczyszczamy nasze mysli i slowa z falszywej i zabojczej poprawnosci politycznej, zeby tak znaczylo - tak, a nie -nie! Takze w polityce.

    Dajemy spoleczenstwu zbyt malo kredytu zaufania, a ono wychwyci i zaakceptuje uczciwosc slowa i mysli. Exemplum:
    Ciesza mnie jak dziecko, akty bojkotu "GW-na" przez kibicow, niedawno - poznanskich,a wczoraj - warszawskich...

    Idzie nowe!

    Pozdrawiam,
    zoom

    OdpowiedzUsuń